Jest to jeden z najczęstszych i najsłuszniejszych zarzutów wobec metody Julii Cameron: Oczywiście poranne strony i spotkanie z artystą są bardzo dobre, jeśli masz czas. Kto opiekuje się trójką dzieci, pracuje na dwa etaty lub śpi pięć godzin, ten może czytać Droga artysty i poczujesz się, jakby rozmawiali z Tobą z innej planety, na której poranki są spokojne, a na bilety do muzeów jest mnóstwo pieniędzy.
Warto poważnie podejść do krytyki, zamiast ją odrzucać. Ponieważ po części ma rację, po części ma rację, a po części, przy bliższym przyjrzeniu się, ma mniejsze zdanie. Chodźmy z obydwoma.
Część krytyki, która jest prawdziwa
Cameron napisała tę książkę z konkretnego życia: profesjonalnej, białej, amerykańskiej pisarki, mającej sieć wsparcia i pracę twórczą, która była już wpisana w jej dzień. Kiedy zalecasz wczesne wstawanie i napisanie trzech stron, zakładasz, że istnieje „przed”. Dla wielu nie istnieje: poranek to czas największego chaosu, a nie największego spokoju.
Podobnie jest ze spotkaniem z artystą. Przedstawiany jako samotne cotygodniowe popołudnie, zakłada, że ktoś może zajmować się Twoimi obowiązkami, kiedy idziesz. Dla matki pozbawionej partnera i pomocy albo dla kogoś, kto pracuje w weekendy, takie popołudnie nie jest dobre: jest logistycznie niemożliwe. Czas wolny sam w sobie jest zasobem nierównomiernie rozłożonym, a książka rzadko to potwierdza.
Istnieje również uprzedzenie kulturowe. Słownictwo „Bóg”, „twórcza energia” i obfitość pochodzi z bardzo anglosaskiego kontekstu samopomocy i bardzo klasy średniej. To nie przypadek, że tak dużo szczera krytyka metody Zwróć uwagę na jedno: brzmi to jak duchowy luksus dla kogoś, kto ma już zaspokojone podstawowe potrzeby.
„Metoda wymagająca czasu i samotności nie jest neutralna: przede wszystkim rozdziela tych, którzy mogą jej nawet spróbować”.
Podsumowanie krytyki przywilejówTa część krytyki, która najmniej się podtrzymuje
Powiedziawszy to wszystko, jest coś, co krytycy zwykle przeoczają: są to dwa główne narzędzia bezpłatny. The poranne strony Potrzebują tylko papieru i długopisu, tych najtańszych, jakie można znaleźć. The spotkanie z artystą Nie wymaga wydawania euro: spacer, zaglądanie do witryn sklepowych, wejście do biblioteki czy kościoła to legalne spotkania. Właściwie mamy cały artykuł na ten temat randki z artystą bez pieniędzy.
W porównaniu z niemal każdą inną formą kreatywnego treningu – warsztatem, magisterką, materiałami, pracownią – jest to metoda najtańsza ze wszystkich. Prawdziwy koszt nie jest ekonomiczny: jest to czas i pozwolenie. A czas, choć nierówny, jest bardziej elastyczny, niż się wydaje, gdy zaakceptujemy skalowanie praktyki.
Skaluj metodę, aby żyć bez marginesu
Cameron zaleca trzy licówki i dwie godziny, bo to figury, które sprawdzają się w idealnych warunkach. Ale mechanizm – opróżnianie umysłu rano i odżywianie go raz w tygodniu – działa w znacznie mniejszych dawkach. W tym miejscu metoda staje się bardziej sprawiedliwa, niż sugeruje jej sława.
Zamiast trzech stron, pół strony. Zamiast o szóstej rano pięć minut w łazience, w transporcie czy podczas gotowania wody. O tym już pisaliśmy jak pisać poranne strony, jeśli się spieszysz, ponieważ stworzona krótka wersja jest warta nieskończenie więcej niż długa wersja, która nigdy się nie zdarza.
To samo dzieje się z powołaniem. Nie potrzebujesz popołudnia: jednego 30-minutowa mikroprzygoda konto. Inny objazd po powrocie do domu, dziesięć minut w sklepie, który lubisz, siedzenie na ławce i patrzenie. Spotkania nie mierzy się godzinami, ale uwagą.
Czego metoda nie rozwiąże
Powiedzmy sobie jasno: dostosowanie praktyki nie eliminuje nierówności. Jeśli pracujesz dwanaście godzin i dbasz o siebie bez pomocy, pięć minut pisania nie zapewni ci nauki, kontaktów i uznania, jakie mają inni. Metoda działa na wewnętrzny wymiar blokady – przyzwolenie, strach, własny głos – i ten wymiar jest realny i ważny, ale to tylko jedna część.
Uczciwość oznacza mówienie obu rzeczy jednocześnie. Tak: Droga artysty Rodzi się z pozycji uprzywilejowanej i często jej nie uznaje. A także: ich narzędzia są jednymi z najbardziej dostępnych na rynku, a wspinaczka oparta na zdrowym rozsądku sprawdza się niemal u każdego. Mylenie „metody zakłada przywileje” z „metodą działa tylko dla uprzywilejowanych” byłoby wyrzuceniem taniego narzędzia ze względu na ton jego instrukcji.
Przydatnym pytaniem nie jest to, czy metoda jest czysta, ale czy można się z niej wydostać, dysponując prawdziwym czasem i prawdziwym portfelem. Zacznij jutro od połowy strony. To nic nie kosztuje i pasuje do każdego życia.
Niewidzialny przywilej: pozwolenie
Istnieje przywilej, który często pomija krytyka czasu i pieniędzy, a który jest być może najbardziej decydujący: pozwolenie. Dorastanie w rodzinie, w której sztuka była postrzegana jako legalny zawód, posiadanie referencji przypominających ciebie i brak głosu mówiącego „to nie jest dla ludzi takich jak ty”. Przywileju tego nie można kupić ani zmierzyć w wolnych godzinach, ale w ogromnym stopniu decyduje on o tym, kto w ogóle odważy się zacząć. I, co ciekawe, jest to obszar, w którym metoda Camerona jest najbardziej przydatna dla tych, którzy mają najmniejsze uprawnienia startowe.
Bo poranne strony i praca z głosami władzy atakują właśnie to nieobecne pozwolenie. Ci, którzy nigdy nie otrzymali przesłania, które mogliby stworzyć, mogą dzięki praktyce zacząć je sobie przekazywać. Nie zastępuje warunków materialnych, ale otwiera wewnętrzne drzwi, które często zamykają się przed innymi. W tym sensie tania metoda, która działa za pozwoleniem, jest bardziej demokratyzująca, niż sugeruje jej reputacja duchowego luksusu. Zupełna uczciwość obejmuje obie strony: zrodziła się z przywileju, a dobrze wykorzystana pomaga zrekompensować jego brak. To zależy od tego, co zrobisz z narzędziem, a nie od tonu instrukcji.