Jest taka scena, którą zna wiele twórczyń: mówisz o czymś, co robisz – piszesz, malujesz, grasz, filmujesz – i pojawia się ktoś, prawie zawsze mężczyzna, który bez pytania wyjaśnia, jak to się naprawdę robi, jakich autorów warto przeczytać, zanim wyrazisz swoją opinię i dlaczego twoja nie jest jeszcze twoja. poważna sztuka. To nie jest zło; czasami jest to entuzjazm. Ale efekt jest ten sam: rozmowa nie jest już Twoja. Na tym polega manipulacja sztuką i słyszałeś to na długo przed napisaniem pierwszej strony.
Julii Cameron Nie pisałem Droga artysty jako manifest feministyczny. Napisał go w 1992 roku jako podręcznik twórczego odzyskiwania dla każdego zablokowanego. Kiedy jednak czyta się ją ponownie z perspektywy płci, pojawia się warstwa wyjaśniająca, dlaczego ma tak wiele czytelniczek: książka atakuje, nie nazywając jej w ten sposób, mechanizm, dzięki któremu wiele kobiet uczy się, że tworzenie jest pozwoleniem, którego udzielają inni.
Kto może nazywać się artystą?
Cameron rozróżnia „artystę” i „głosy władzy”. Przez całe życie gromadzimy postacie, które mówiły nam, że jesteśmy bezwartościowi: nauczyciel, ojciec, krytyk, partner. Ona do nich dzwoni kryptowe potwory. Kiedy wykonasz ćwiczenie polegające na wymienieniu ich, wiele kobiet odkrywa, że ich potwory mają podobny wzór: prawie wszystkie założyły, że ważnym stworzeniem jest terytorium mężczyzn i że ich potwory są w najlepszym razie miłym hobby.
Manipulowanie sztuką jest codzienną i aktualną wersją tych głosów władzy. Nie potrzebujesz znanego krytyka; Wystarczy, że kolega z klasy poprawi sposób trzymania pędzla. Szkoda nie tkwi w informacji – czasem nawet poprawnej – ale w geście: przeniesieniu Cię poza krąg tych, którzy wiedzą, przypomnieniu, że Twoja opinia jest tymczasowa, dopóki mężczyzna jej nie potwierdzi.
„Najniebezpieczniejszym wrogiem Twojej kreatywności nie jest brak talentu, ale brak pozwolenia na jego wykorzystanie”.
Powtarzający się pomysł w Drodze artystyPoranne strony jako przestrzeń bez sędziów
W tym miejscu metoda staje się polityczna, choć nie jest to zamierzona. The poranne strony — trzy strony pisane ręcznie każdego ranka, bez ponownego czytania i nikomu nie pokazywania — tworzą po raz pierwszy przestrzeń, w której nikt nie wyjaśnia. Nie ma eksperta, którego można by poprawić, nie ma notatki, nie ma opinii publicznej. Przez dwadzieścia minut piszesz słabo, sprzecznie, narzekasz i to jest w porządku.
Dla kogoś, kto jest przyzwyczajony do tworzenia pod oceniającym spojrzeniem innych, ta przestrzeń jest rewolucyjna. Nie dlatego, że to, co piszesz, jest dobre, ale dlatego, że ostatecznie jedynym autorytetem na tej stronie jesteś ty. Cameron ujmuje to inaczej: poranne strony przywracają kontakt z własnym głosem, zanim świat go zredaguje. A odzyskany głos trudno znów uciszyć.
Randka z artystą: zabawa bez uzasadnienia
Drugie narzędzie, tj spotkanie z artystą, atakuje inny filar problemu: poczucie winy za poświęcenie czasu sobie. Wiele kobiet uczono, że ich czas należy do innych – do dzieci, partnerów, pracy, opieki – i że rezerwowanie dwóch godzin tygodniowo na samotne spacery po muzeum lub sklepie z tkaninami jest samolubnym kaprysem.
Spotkanie z artystą zamienia ten „kaprys” w niepodlegającą negocjacjom praktykę. Nie pytasz o pozwolenie i nie udzielasz wyjaśnień: wychodzisz sam, bawisz się, chłoniesz stymulację. Już sam akt ochrony tego czasu przed żądaniami zewnętrznymi jest sprawowaniem władzy nad własnym życiem. I ta władza jest tą samą, której potrzebujesz, aby wspierać dzieło przeciwko tym, którzy ją minimalizują.
Krytyka: nie wszystko wyzwala
Nieuczciwością byłoby przedstawianie metody jako doskonałej. Zawiera język „Boga” i uniwersalną energię twórczą, który wielu świeckim czytelnikom wydaje się obcy, a także nutę pozytywnego myślenia, która może brzmieć tak, jakby wystarczyło chcieć. Zastrzeżenia te zebraliśmy już w artykule poświęconym szczera krytyka Julii Cameroni warto ją przeczytać, zanim zaczniemy idealizować cokolwiek.
Z perspektywy feministycznej można ją również skrytykować za indywidualizację problemu strukturalnego: jeśli nie wierzysz, jak sugeruje książka, dzieje się tak z powodu twoich wewnętrznych blokad. Jednak blokady wielu kobiet nie mają wyłącznie charakteru wewnętrznego; Są to godziny opieki nierozdawane, sale wystawowe, które ich nie wieszają, kanony, które ich nie cytują. Metoda pomaga w wewnętrznej połowie problemu. Druga połowa to polityka i nie można jej rozwiązać porannymi stronami.
Mimo to rozpoczęcie od wewnątrz to nie lada wyzwanie. Cameron też napisał Droga artysty dla rodziców i często mówił o kreatywnym yin i yang, temacie, który badamy w artykule płeć i kreatywność. Odzyskanie wewnętrznego pozwolenia daje siłę do późniejszej walki o zewnętrzne pozwolenie.
Jak używać metody z tej perspektywy
Jeśli rozpoznajesz siebie w tłumaczeniu sztuki, spróbuj trzech konkretnych rzeczy. Po pierwsze, na swoich porannych stronach wyraźnie wymień głosy, które powiedziały ci, że to, co twoje, się nie liczy; Wybicie ich z głowy i przelanie na papier odbiera im autorytet. Po drugie, chroń swoją wizytę u artysty tak, jak chronisz wizytę u lekarza: nie podlega ona negocjacjom i nie wymaga przeprosin. Po trzecie, rozróżnij użyteczną krytykę – taką, o którą prosiłeś – od niechcianych wyjaśnień – takich, które jedynie przesuwają władzę. Pierwszy jest doceniany; drugiego można pominąć.
Celem nie jest przestanie nikogo słuchać. Oznacza to, że przestaniesz potrzebować eksperta, który potwierdzi, że potrafisz tworzyć. Kiedy ta potrzeba słabnie, mansplaining traci prawie całą swoją skuteczność: niczego już ci nie odbiera, ponieważ ostatnie słowo w twojej pracy znów należy do ciebie. To ciche przemieszczenie jest być może najbardziej feministyczną cechą metody Julii Cameron.
Od odzyskanego głosu po prace publiczne
Odzyskanie pozwolenia wewnętrznego to połowa sukcesu; Druga połowa go wspiera, gdy dzieło idzie w świat. Bo manipulacja sztuką nie znika wraz z publikacją: czasem się nasila, teraz pod pretekstem, że „skoro się obnażasz, to akceptujesz krytykę”. Ważne jest, aby mieć jasność co do rozróżnienia, zanim nadejdzie ten moment. Informacja zwrotna, o którą prosiłeś, od osoby, której osąd szanujesz i w wybranym przez Ciebie kontekście, jest prezentem. Niechciane wyjaśnienie, dlaczego „jeszcze nie ma twojej pracy”, wypowiedziane bez zaproszenia, to coś innego: to stary głos władzy w nowych szatach.
Praktyka, która tutaj najbardziej pomaga, jest paradoksalna: im stanowczy jest twój głos w samotności, na porannych stronach, tym łatwiej jest odfiltrować hałas w miejscach publicznych. Twórczyni, która miesiącami słucha siebie bez oceniania, wypracowuje sobie coś w rodzaju wewnętrznego kompasu. Nie potrzebujesz już każdego komentarza, aby potwierdzić lub zaprzeczyć swojej wartości, ponieważ ta wartość nie zależy już od akceptacji innych. Wyjaśnianie wymaga, abyś zawahał się przed podjęciem pracy; Kiedy przestaniesz wątpić w swoje prawo do tworzenia, zacznie ono mówić samo do siebie. Nie uciszasz go: jest on dezaktywowany przez twoją pewność, budowany strona po stronie. Jest to pełny łuk, jaki rysuje metoda, nie proponując jej jako flagi.